Ik ben sinds een paar weken politiek vrijgezel. Ik heb even gewacht voordat ik dat openlijk zou zeggen. Ik moest eerst wat vrienden informeren.
Het is verdrietig, welbeschouwd, en ik had het graag anders gezien. Ik had iets dat lijkt op een clubgevoel, schat ik, hoewel ik geen voetbalfan ben, maar nu is dat clubgevoel weg. En ik heb hard meegewerkt: jarenlang als voorzitter van een thematisch netwerk voor emancipatie in de VVD, en als kandidaat-Kamerlid met een gênant flyertje met veel te grote foto van mijn eigen hoofd. Ik schrijf nu liever, zonder die foto.
Ik was lid van de liberale partij van Nederland en hoop dat ik dat ooit weer zal kunnen zijn, omdat ik geloof in vrijheid en verantwoordelijkheid als hoogste waarden, de kern van de liberale ideologie, de seculiere kerk. Omdat ik tegen woke collectivisme ben, maar voor individuele emancipatie: vrouwen en flikkers of wie dan ook die gewoon, zonder gezeik, volwaardig mee kunnen doen. Niet lullen, maar poetsen. Omdat ik sta voor een onafhankelijke en seculiere overheid, het tegengaan van religieuze dwang in de privésfeer en de openbare ruimte en voor een buitenlandbeleid dat uitgaat van westerse, dus vrije waarden en onze geopolitieke belangen, in plaats van betuttelracisme, in het Midden-Oosten en elders. Voor mijn kinderen, die net zo vervelend en lief en briljant zijn als de kinderen van Henk en Ingrid, hoewel zij twee papa’s hebben en Joods zijn. Ik was een liberaal en blijf dat, ik kan niet anders.
Ik was financieel-economisch altijd binnen het spectrum, maar geen stereotype VVD’er, met te strak jasje en bulderende lach. Ik vind een begrotingstekort van twee procent gewoonweg minder belangrijk dan een vangnet voor mensen die keihard hebben gewerkt of nu niet kunnen werken, hoezeer ze dat ook willen. Goede zorg vind ik belangrijker dan behoud van de hypotheekrenteaftrek. En ik wil wonen in een land dat kritisch trots is op zijn verleden en op zijn heden, en uitkijkt naar de toekomst. Waar de teugels in handen zijn van democraten met burgers indachtig, niet van juristen en bureaucraten met regels indachtig. Waar gezagsdragers gezag uitstralen. En waar burgers zeggenschap hebben. Directe zeggenschap, of dat nu past in de globalistische mode of niet.
Ik begon mezelf pas als “”rechts”” te afficheren toen ik in 2018 naar Nederland terugkwam en lid werd vanwege Dilan. Het is allemaal gebeurd na dat ene moment. Het werd de VVD voor me omdat zij, toen nog een backbencher, iets deed waarvoor ik haar dankbaar was en voor eeuwig blijf. En de VVD werd geafficheerd als rechts en dus noemde ik mezelf maar zo. Of anderen namen dat aan, misschien ging het wel zo.
Het was nooit voor Rutte, voor wie ik respect heb, maar wiens kabinetten onderdeel waren van het diepere probleem dat ik ontwaar. Een politiek die Nederland verder verweest. In Israël had ik centrumlinks gestemd. Of op middenpartijen, iedereen behalve Bibi.
Er zijn legio redenen voor mijn vertrek. Wie “told you so” wil roepen: ga je gang, maar je hebt het niet begrepen. Tegen wie denkt dat ik cynisch ben geworden bepleit ik het tegendeel: ik ben een idealist, en dat is het enige verwijt dat ik accepteer. Ik ben een idealist en ik kan niet anders.
Dit kabinet
Dit kabinet is de grootste misstap die je kunt maken na Rutte IV, toen eindelijk de realiteit leek in te dalen dat Den Haag was losgezongen van de samenleving. Daarna stelde ik me voor het eerst kandidaat, want dit was waar ik voor stond. Dat de mensonterende migratiemachine op non-actief moest. Voor migranten, maar in de eerste plaats: voor Nederlanders.
Het kabinet-Schoof kwam amper uit de verf door de onprofessionaliteit van NSC en PVV en het laffe weglopen van beide. En door de marketingmachine van de coalitiepartijen, inclusief die van mij. Of mijn ex inmiddels (toch nog ff wennen).
Trauma
De VVD-fractie is grotendeels ongewijzigd sinds 2023, en de realiteit in het land is nu ondergeschikt gemaakt aan het verwerken van de eigen trauma’tjes. Ik sprak Kamerleden vaak de afgelopen periode en keer op keer lag hun frustratie en vermoeidheid over de coalitiepartners er duimendik bovenop. Ik begrijp die frustratie, ik begrijp het dondersgoed, maar ik leef buiten de kaasstolp en zeg: het maakt geen zak uit. Het zal Nederlanders een rotzorg wezen hoe moeilijk het was. Want dit nieuwe kabinet is een nog dommere misrekening.
Het heeft geen zin de directe aanleiding breed uit te meten. Het was de zin in het coalitieakkoord over het heropbouwen van UNRWA, het hervatten van de financiële steun. Maar dat was een aanleiding en geen oorzaak. Voor mij als gedeformeerde Israëlwatcher is dat ene zinnetje echter exemplarisch voor het gebrek aan realiteitszin. Net als het feit dat 70% van de congresgangers instemde met het toevoegen van islamofobie als iets dat we als partij moesten bestrijden. Dogmatische ideeën bekritiseren is een liberale plicht. Religieuze dogma’s moeten bekritiseerd worden. Dat was zo in de 60’s en is zo nu. Islamisering is een gevaar dat we met hand en tand moeten bestrijden, juist als liberalen. Dat een liberale partij die kern niet meer snapt, zegt alles over waar we staan.
Dit kabinet, zo vrees ik, is de laatste poging van de gevestigde partijen om de status quo te behouden. Het zal falen. En dat zeg ik niet met een glimlach, want wat ervoor in de plaats komt kan desastreus zijn. De opmars van eerst PVV en nu Forum is geheel te wijten aan middenpartijen die het systeem angstvallig willen blijven oplappen, terwijl Nederlanders bozer en bozer worden en hun samenleving en hun waardigheid hen door de vingers glipt.
Bevrijd
Nu ben ik partijloos. Even gedesillusioneerd, ja, ik dacht jarenlang dat de VVD zou bewegen. Maar nu ik het loslaat voel ik me bevrijd, omdat ik weer kan zeggen wat ik denk zonder de loyaliteit die me altijd temperde. En ik zal scherp en kritisch zijn, na deze post. Echt.
Bijdragen aan oplossingen kan ook op andere plekken. Ik doe dat nu door te schrijven. Hoe ik schrijf is hoe ik politiek droomde: door waarden gedreven, door af en toe twijfel toe te laten en dan te reflecteren op fouten. In de eerste plaats die van mijzelf. Ik ben te lang doorgegaan. Ik zei al dat ik een idealist was en een onverbeterlijke, ook dat nog.
Ik zal de mensen soms missen, de mensen van wie ik veel leerde. Het stereotype van de pafferige VVD’er is onwaar, slim zijn ze, en vaak ook reuze aardig. Ik hoop nog eens een biertje te drinken en te lachen om dit misverstand. Ik hoop voor hen zo enorm dat ik het mis heb en dat de zon weer gaat schijnen. En ik zal dan zeggen hoe dramatisch ik was door alles op te geven en schepen te verbranden. Maar wat als ik het niet bij het verkeerde eind heb? Dan roep ik mijn vrienden op: zie de realiteit zo spoedig mogelijk onder ogen en wees eerlijk, vóór de echte engnekken en slangenolieverkopers alles op z’n kop zetten.
Wat anders?
Waar moet ik als vrijzinnige, naar vrijheid snakkende idealist heen? Ik ben geen platte PVV’er of boreale dronkenlap. Ik ben geen hautaine D66-deugmuts of christen-democratische moraalridder. En de buitenlandwoordvoerder van GL-PvdA vertegenwoordigt alles wat er mis is met het Nederlandse buitenlandbeleid, alsof naïviteit en morele willekeur een politiek programma vormen en antisemitisme iets uit het verleden is.
De politieke representatie rammelt aan alle kanten. Als IK al zo in de war ben over mijn affiliatie, na jaren als een vlieg te hebben meegekeken in de politiek, hoe voelt de gemiddelde burger zich dan?
Het ga jullie goed, vrienden. Het is ook niet makkelijk.
X, Rem